Κυριακή, 18 Οκτωβρίου 2009

Πώς έχουμε κάνει τη ζωή μας έτσι;;;

Αναρωτιόμουν σήμερα το πρωί πως έχουμε καταφέρει να κάνουμε τη ζωή μας έτσι. Να τρέχουμε συνέχεια, να βρισκόμαστε κάθε στιγμή "στην τσίτα" και να μην έχουμε σχεδόν ποτέ χρόνο για τον εαυτό μας. Γιατί τελικά αυτό που μας λείπει ίσως περισσότερο αυτή τη στιγμή είναι ο ελεύθερος χρόνος. Εκείνος ο χρόνος που δεν είσαι υποχρεωμένος να ασχοληθείς με κάτι, ούτε καν με το αγαπημένο σου χόμπι. Η πολυτέλεια του να μην κάνεις τίποτα. Η ευχαρίστηση του να κάθεσαι και να ρεμβάζεις, να αφήνεις την σκέψη σου ελεύθερη να ταξιδεύει μακριά απ'όλους και απ'όλα. Να βρεις το χρόνο ν'ανακαλύψεις τον αληθινό σου εαυτό. Και κάνοντας όλες αυτές τις σκέψεις, "έπεσα" πάνω στο σημερινό άρθρο του Νίκου Αλιάγα στο "Πρώτο Θέμα" στο οποίο εκφράζει παρόμοιες ανησυχίες. Αντιγράφω ένα κομμάτι από το άρθρο του, με το οποίο συμφωνώ απόλυτα.
"Γιατί οι προηγούμενες γενιές που δεν είχαν κανένα από τα αγαθά που απολαμβάνουμε εμείς ζούσαν με ψωμί κι ελιά και δεν γνώριζαν τη λέξη στρες; Ίσως επειδή δεν ελίσσονταν πάνω σε κίβδηλα δεδομένα. Η αναθεώρηση της στιγμής σε αποδεσμεύει από το παρελθόν και δεν σε σκλαβώνει στο μέλλον, αυτή είναι η όλη ιστορία. Πριν από τη μάχη, ο Μέγας Αλέξανδρος, απευθυνόμενος στους άνδρες του, δεν τους έκρυβε την πιθανότητα του θανάτου, αλλά τους ξεκαθάριζε ότι όποια και να είναι η έκβαση της μάχης η λέξη "φόβος" δεν υφίστατο. Ο φόβος καταστρέφει τα ορατά γιατί ακριβώς γεννιέται μέσα στα αόρατα του ανθρώπινου νου. Όλα συμβαίνουν στο μυαλό μας. Από την πρώτη μέρα που εμφανίστηκε το ανθρώπινο ον. Φόβος του τέλους ή φόβος του θανάτου; Τι σημασία έχει να στρεσάρεται κανείς όταν παραδέχεται ότα πάντα ρει και ότι για όλα υπάρχει ένα τέλος, αλλά και μια νέα αρχή;..."
Μια νέα αρχή λοιπόν για όλους μας... Καλή εβδομάδα!!!

7 σχόλια:

  1. Έχω πολλές φορές προβληματιστεί πάνω στο θέμα αυτό Σοφία μου και θα το δεις και στο τρίτο μου βιβλίο, που ουσιαστικά περνά το μήνυμα "ζήσε την κάθε μέρα σα να είναι η τελευταία". Το άγχος είναι εχθρός, ο χειρότερος απ'όλους και υπεύθυνο για όλες σχεδόν τις σύγχρονες ασθένειες. Δυστυχώς μόνο όταν χάσουμε κάτι το εκτιμάμε, κι αυτό συμπεριλαμβάνει και την ίδια τη ζωή...
    Καλή βδομάδα και φιλιά πολλά!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Καλό θα είναι να θυμόμαστε, οτι εμείς οι ίδιοι κρατάμε όχι μόνο το τιμόνι, αλλά και το φρένο...
    Φρένο στις απαιτήσεις μας, και τιμόνι για να πηγαίνουμε εαυτούς προς την σωστή κατεύθυνση.... αυτή που πηγαίνει προς την αληθινή ευτυχία που δεν βρίσκεται στον άκρατο καταναλωτισμό μας....

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Μαρία μου, δυστυχώς έχεις δίκιο. Οι περισσότερες ασθένειες του σώματος, πηγάζουν από την ψυχή και το μυαλό μας. Περιμένω με ανυπομονησία το νέο βιβλίο. Θέλω πολύ να δω πως διαπραγματεύεσαι το συγκεκριμένο θέμα!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Λένα μου, μεγάλη κουβέντα είπες. Εμείς κρατάμε το φρένο. Πράγματι. Τις περισσότερες όμως φορές, δεν ξέρουμε πότε να το χρησιμοποιήσουμε.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Καλό βράδυ Σοφία μου, η Γιάννα είμαι. Για να πω την αλήθεια εγώ δυσκολεύομαι πολύ να το εφαρμόσω. Πάντα νοιώθω πως δεν έχω κάνει αρκετά και πως αν κάνω ακόμα κάτι θα νοίωσω καλύτερα, και μόλις το κάνω, κάτι και πάλι συμβαίνει ....και φτου και απ΄την αρχή. Αυτό όμως δεν σημαίνει πως δεν μπορούμε να βάζουμε στόχους και να προσπαθούμε να τους επιτύχουμε....μάλλον έτσι πρέπει να ξεκινήσω και γω!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Καλησπέρα Γιάννα μου... Καιρό έχουμε να τα πούμε... Φαίνεται ότι είναι χαρακτηριστικό των περισσότερων γυναικών να αισθάνονται ότι συνεχώς πρέπει να κάνουν περισσότερα... Από την άλλη πάλι, όσους περισσότερους στόχους βάζουμε, τόσα περισσότερα καταφέρνουμε...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Σοφία μου, συμφωνώ και επαυξάνω. Λύση δε βρίσκω όμως...

    Φιλάκια και καλή εβδομάδα

    ΑπάντησηΔιαγραφή