Οι Ισπανίδες στην Ελλάδα

Δάφνη, Noelia, Σοφία, Lola στην κορυφή του Λευκού Πύργου

1993-1994: Νίκαια, Γαλλία. Κουμπωμένη, μαζεμένη, αλλά με μπόλικη τρέλα μέσα στο μυαλό και με παντελή άγνοια κινδύνου, ξεκινάω με μια άγνωστη κοπέλα για σπουδές σε μια άγνωστη πόλη.

Πολύ γρήγορα, θα γνωριστούμε με συνομήλικους απ’όλη την Ευρώπη και θα δημιουργήσουμε μία μοναδική τρελοπαρέα. Έλληνες, Ιταλοί, Ισπανοί, Αυστριακοί, Ιρλανδοί, Άγγλοι, Λουξεμβουργιανοί και Γάλλοι θα ανακαλύψουμε ότι τα όνειρα μας είναι κοινά. Θέλουμε να χαρούμε τη ζωή, θέλουμε να κατακτήσουμε τον κόσμο. Μέσα σ’ένα μόλις χρόνο, θα ζήσουμε πάρα πολλά. Οι εμπειρίες που γεμίζουν τις βαλίτσες μας είναι μοναδικές, «δενόμαστε» ο ένας με τον άλλον μ’ένα δέσιμο που όσοι δεν το έζησαν, δεν μπορούν να το καταλάβουν. Είναι γεγονός ότι εκείνος ο χρόνος θα μας συνοδεύει σε όλη μας τη ζωή.

Lola, Δάφνη, Noelia, Σοφία, στις κατακόμβες του Αγίου Δημητρίου

Δεκαέξι χρόνια μετά, η συνάντηση με τη Lola και τη Noelia, τις φίλες Ισπανίδες ήταν άκρως συγκινητική. Περάσαμε μια εβδομάδα μαζί, διασκεδάζοντας και γελώντας σαν να μην πέρασε μια μέρα. Ο χρόνος έχει αφήσει σημάδια στο πρόσωπο και στο σώμα, όχι όμως στις ψυχές μας. Γιατί φάνηκε ότι η φιλία που βασίζεται σε γερά θεμέλια, δεν πτοείται ούτε από την απόσταση ούτε από το χρόνο…

Αυτή τη φορά, δώσαμε ραντεβού για το επόμενο καλοκαίρι, μαζί με τους άλλους «κολλητούς» που θα μπορέσουν να το σκάσουν από τις υποχρεώσεις του κόσμου των ενηλίκων…

Lola, Noelia, Δάφνη, Σοφία, στο εσωτερικό του Λευκού Πύργου

Το "Τελευταίο Τσιγάρο" στο "Ακαλανθίς"

Ήθελα να γράψω νωρίτερα, αλλά λόγοι ανωτέρας βίας δεν με άφησαν να το πράξω. Τέλος πάντων…
Στις 30 Ιουνίου έγινε η τελευταία παρουσίαση για φέτος το καλοκαίρι του νέου βιβλίου της Λένας Μαντά και η πρώτη στη Βόρεια Ελλάδα. Είχα τα χαρά να βρεθώ εκεί, στον παραδοσιακό ξενώνα «Ακαλανθίς» στα Ριζώματα της Ημαθίας. Η αλήθεια είναι ότι όταν πηγαίνεις για πρώτη φορά, αναρωτιέσαι που βρίσκεσαι, εάν έχεις χαθεί, αφού από ένα σημείο κι έπειτα, βλέπεις μόνο τη φύση και τα κορφοβούνια. Όταν όμως φτάσεις, το αποτέλεσμα σε ανταμείβει και με το παραπάνω. Το «Ακαλανθίς» είναι ένας υπέροχος παραδοσιακός ξενώνας, με μια μαγευτική φύση γύρω του, πεντανόστιμο φαγητό και με τη μοναδική φιλοξενία της Κατερίνας. Εάν επιθυμείτε ένα τριήμερο μακριά από τον πολιτισμό, για να βρείτε τη χαμένη σας ηρεμία, σας το συνιστώ ανεπιφύλακτα.
Σ’αυτό το ζεστό περιβάλλον παρουσίασε η Λένα το νέο της βιβλίο, «Το τελευταίο τσιγάρο», όπως μόνο η ίδια ξέρει να κάνει: αυθόρμητα, λιτά, μοναδικά. Το κοινό ένθερμο, στο τέλος της παρουσίασης, πέρα από τις καθιερωμένες υπογραφές, είχε και πολλές απορίες να λύσει. Και η Λένα τους αποζημίωσε όλους και με το παραπάνω.
Δεν συνηθίζω να παρουσιάζω βιβλία από το blog μου για διάφορους λόγους. Στο κάτω – κάτω, το «Τελευταίο τσιγάρο» δεν έχει ανάγκη από μια δική μου παρουσίαση. Η επιτυχία του είναι εξασφαλισμένη, αφού ήδη βρίσκεται στην 80η χιλιάδα με μόνο δύο μήνες στην κυκλοφορία.
Το «Τελευταίο Τσιγάρο» ασχολείται με πολλά θέματα που μας απασχολούν τελευταία. Ανοίγει πολλά μέτωπα: οικονομικό αδιέξοδο, τοκογλύφοι, νευρική ανορεξία, απιστία, αληθινή φιλία, συζυγική αγάπη, οικογενειακή γαλήνη… Θέματα που αγγίζουν εμάς ή κάποιους αγαπημένους… Ένα βιβλίο προφητικό, εάν σκεφτεί κανείς ότι γράφτηκε προτού ξεσπάσει η οικονομική κρίση…
Δεν θα κάνω παρουσίαση του βιβλίου, ούτε θα σας πω την ιστορία του. Θα το διαβάσετε και θα χαθείτε κι εσείς στις σελίδες του…
Θα ήθελα όμως να μιλήσω λίγο για τα αισθήματα που μου άφησαν οι ήρωες του. Ήρωες που ξέφυγαν από το χαρτί κι απόκτησαν σάρκα και οστά…
Ο Μιχάλης, ο κεντρικός ήρωας του βιβλίου, είναι ένας άντρας που θα ανέβει στην κορυφή για να κατρακυλήσει στην άβυσσο. Αν και σε πολλές περιπτώσεις δεν ήταν οι δικές του επιλογές που τον οδήγησαν στην απελπιστική οικονομική και προσωπική κατάσταση που βρέθηκε, δεν μπορώ να πω ότι κέρδισε την αμέριστη συμπάθεια μου. Μπορεί ορισμένες φορές να τον λυπήθηκα, να τον συμπόνεσα, όμως ο ίδιος δεν έγινε ο αγαπημένος μου ήρωας. Σαφώς η γυναίκα του η Εύα αρνούνταν να δεχθεί τις δικές της ευθύνες, όμως ούτε ο ίδιος ανέλαβε όπως έπρεπε τις δικές του. Κρυμμένος πίσω από τη μάσκα του καλού γονιού, προσπαθούσε να πείσει πρώτα τον ίδιο του τον εαυτό και ύστερα τους άλλους ότι όλες του οι κινήσεις ήταν για το καλό της οικογένειας και ιδιαίτερα της κόρης του. Στην ουσία όμως, έκρυβε τη δική του αδυναμία να απαγκιστρωθεί από την εγωκεντρική του γυναίκα. Το γεγονός ότι η κόρη του, η μικρή Μάρθα οδηγήθηκε στη νευρική ανορεξία δεν ήταν μόνο ευθύνη της γυναίκας του αλλά και του ιδίου. Ακόμα και την τόσο πολύτιμη φιλία του με την απίθανη Μαρκέλα, θεωρώ ότι την πρόδωσε. Έτρεχε δίπλα της μόνο όταν είχε την ανάγκη της, ποτέ όταν όλα τα πράγματα πήγαιναν καλά. Τότε την ξεχνούσε. Ποτέ δεν τον είδα να στέκεται εκείνος δίπλα της (με εξαίρεση, τα πολύ παλιά χρόνια).
Η Μαρκέλα μου έκλεψε την καρδιά. Μια γυναίκα μοναδική, που τιμά τις φιλίες της, ξέρει τι θέλει από τη ζωή, αναγνωρίζει την ευτυχία στα μικρά και σημαντικά. Λάτρεψα τον άντρα της, το Στέφανο, που στεκόταν δίπλα της κάθε στιγμή. Προσωπικά, τον θεωρώ ίσως τον πιο σημαντικό ήρωα του βιβλίου. Ήρεμος, πράος, χωρίς να τραβά τα φώτα της δημοσιότητας, ξέρει να αγαπά πραγματικά τη γυναίκα του.
Η Μάρθα είναι η πιο τραγική φιγούρα του βιβλίου. Η μοναδική που δεν φταίει, καλείται να «πληρώσει» τα λάθη των γονιών της. Γεμάτη ενοχές, για πράγματα που δεν έχει κάνει. Με λάθος τρόπο, αναζητά την αγκαλιά που δικαιούται και πέφτει στα ύπουλα δόντια της νευρικής ανορεξίας. Η αληθινή αγκαλιά μιας οικογένειας που δεν είναι η δική της (αυτή της Μαρκέλας) και ο δρόμος της αυτογνωσίας μέσα από το γραφείο της ψυχολόγου, θα της ανοίξει ξανά το δρόμο προς τη ζωή.
Η Εύα είναι το πιο εγωκεντρικό πρόσωπο της ιστορίας, υπεύθυνη για πολλά από τα δεινά του Μιχάλη και της Μάρθας. Αν και είμαι εντελώς αντίθετη με την ηθική της, ή για να ακριβολογούμε με την ανηθικότητά της, δεν τη μίσησα. Με τον τρόπο της ήταν ειλικρινής. Ποτέ δεν έδειξε κάτι άλλο από αυτό που ήτανε. Ποτέ η ίδια δεν θέλησε να γίνει κάτι άλλο. Ο Μιχάλης ήταν αυτός που ήθελε να φτιάξει μια Εύα όπως ο ίδιος τη φανταζόταν. Και την εμμονή του αυτή, την πλήρωσαν στη συνέχεια όλοι…
Δεν ξέρω αν θα συμφωνήσετε με τα δικά μου συναισθήματα ή όχι. Στο κάτω – κάτω, κάθε βιβλίο αφήνει διαφορετική επίγευση σε κάθε αναγνώστη. Η γραφή της Λένας είναι μοναδική όπως πάντα. Άνοιξα το βιβλίο και δεν μπόρεσα να το κλείσω, παρά μόνο όταν το τελείωσα… Έκλαψα, νευρίασα, συγκινήθηκα, χάρηκα… Όλα τα συναισθήματα στο μάξιμουμ… Ένα βιβλίο που δεν το αφήνεις από τα χέρια σου…Ένα βιβλίο που σίγουρα θα σας αγγίξει…

Καλοτάξιδο Λένα μου!!!

Υ.Γ. Sorry, αλλά ακόμα δεν έχω μάθει να βάζω τις photo στη σωστή σειρά...

Mundial!!!

Όλος ο κόσμος για ένα μήνα περίπου θα κινείται στους ρυθμούς της «στρογγυλής θεάς», ελέω Μουντιάλ. Παγκόσμια οικονομική κρίση και προσωπικά προβλήματα περνούν σε δευτερεύουσα θέση… Μπορούν να περιμένουν γι’αργότερα… Αυτή τη στιγμή, προέχει ποιες ομάδες θα περάσουν στους «δεκάξι».
Μέσα σ’όλο αυτό το παγκόσμιο πανηγύρι, δεν ήταν δυνατό εμείς οι Έλληνες να είμαστε έξω από τα χορό. Για τα πανηγύρια εξάλλου, είμαστε πρώτοι…
Η εθνική μας κατεβαίνει στη Νότια Αφρική, με την κρυφή ελπίδα όλων, ότι θα καταφέρει μια αξιοπρεπή εμφάνιση, και γιατί όχι;;; να κάνει την έκπληξη και να επαναλάβει το θρίαμβο του Euro 2004. Μήπως τότε το περίμενε κανείς; Γιατί όχι και τώρα;;; Αν και το 2-0 που «φάγαμε» από την Κορέα, μας έκοψε λίγο φτερά…
Πόσο γρήγορα αλήθεια αλλάζουμε απόψεις, εμείς οι Έλληνες!!!
Θυμάμαι ένα περιστατικό, δυο μήνες πριν «κατακτήσουμε» αυτό το έρμο το Euro. Ήταν Απρίλιος του 2004, και μέσα στα πλαίσια ενός προγράμματος ανταλλαγής μαθητών στο οποίο συμμετείχε ο γιος μου, φιλοξενούσαμε ένα μαθητή από τη Ρουμανία. Καθώς πλησίαζε η μέρα που ο Catalin θα επέστρεφε στην πατρίδα του, θέλαμε να του πάρουμε κάποιο αναμνηστικό. Τι να πάρεις σε ένα αγόρι 15 χρόνων που έχει λατρεία με το ποδόσφαιρο; Δεν ξέρω πως, μας ήρθε η ιδέα να του πάρουμε μια μπλούζα της Εθνικής Ελλάδος ποδοσφαίρου. Σας πληροφορώ, γύρισα σχεδόν όλα τα καταστήματα στη Θεσσαλονίκη. Όχι απλώς δεν βρήκα πουθενά, αλλά οι καταστηματάρχες με κοιτούσαν και σαν εξωγήινη. Τελικά, του αγοράσαμε μια μπλούζα της Barcelona (σταθερή αξία). Δυο μήνες μετά βέβαια, το σκηνικό άλλαξε. Ο κόσμος είχε γεμίσει με μπλουζάκια, πετσέτες, βρακάκια και ό,τι άλλο φαντάζεστε με την ελληνική σημαία επάνω. Από το ένα άκρο στο άλλο…
Κατεβαίνουμε λοιπόν, ή μάλλον ήδη κατεβήκαμε όλοι μαζί, στη Νότιο Αφρική. Εάν γίνει κάποιο θαύμα, θα ξεχυθούμε πάλι σαν τρελοί στους δρόμους ξεχνώντας τα πραγματικά μας προβλήματα… Η νίκη μας αφορά όλους, είναι μια εθνική μας υπόθεση. Εάν πάλι γευτούμε το πικρό ποτήρι της αποτυχίας και αποσυρθούμε λίαν συντόμως, θ’αρχίσουμε να βρίζουμε όλους εκείνους (παίκτες και παράγοντες) που μας πρόδωσαν. Η αποτυχία είναι δική τους…
Πόσο εύκολα αλλάζουμε στρατόπεδο!!!

Καλό καλοκαίρι!!!

Τον τελευταίο καιρό, οι περισσότερες ημέρες είναι γεμάτες θλίψη και κατήφεια. Η οικονομική κρίση (πραγματική ή πλασματική) έχει πλήξει πλέον σχεδόν όλους. Άλλους περισσότερο και άλλους λιγότερο. Ακόμα και αυτοί που είναι «άνετα οικονομικά», έχουν συμμαζευτεί και δεν ξοδεύουν γιατί δεν γνωρίζουν πως θα είναι αύριο τα πράγματα.
Μέσα σε όλη αυτή τη μιζέρια όμως, στην οποία λίγο – πολύ έχουμε πέσει όλοι (έχουν βοηθήσει πολύ και όλα τα ΜΜΕ, εδώ που τα λέμε), υπάρχουν μικρά καθημερινά πράγματα που μας χαρίζουν απλόχερα το χαμόγελο.

Γιατί τις περισσότερες φορές, η ευτυχία μας κρύβεται στα απλά και καθημερινά. Έτσι κι εγώ, σαν «χαζομαμά», παρακολούθησα την ετήσια καλοκαιρινή γιορτή της μικρής μου κόρης. Η Βίκη, ντυμένη «πατάτα», σε ένα έργο που μιλούσε για την ανακύκλωση. Όλοι ήταν εκεί, η μαρίδα, το μπιζέλι, η εφημερίδα, το πλαστικό μπουκάλι, η κονσέρβα, η ντομάτα, η Ανακυκλωκαδούλα και ο Φαγανοσκουπίδης. Και πολλοί άλλοι, που δεν τους θυμάμαι όλους. 28 μικροί πρωταγωνιστές ήταν αυτοί!!!
Μπορεί κάποια παιδιά να ξέχασαν τα λόγια τους, η ακουστική του χώρου να μην είχε προβλήματα, τα κοστούμια να μην ήταν «haute couture», ήταν όμως μια παράσταση – υπερπαραγωγή. Γιατί, για όλους τους γονείς, τα παιδιά τους είναι οι μεγαλύτεροι πρωταγωνιστές της ζωής τους!!!
Καλό καλοκαίρι!!!

Πάτρα!!!

Κατεβαίνω Πάτρα!!!

Για πρώτη φορά θα επισκεφθώ την αχαϊκή πρωτεύουσα, με αφορμή την παρουσίαση για

"Το κόκκινο σημάδι".

Η παρουσίαση θα γίνει στο βιβλιοπωλείο "Παπασωτηρίου", Πατρέων 30,

αύριο Δευτέρα 10 Μαϊου, στις 7.30 το απόγευμα.

Μαζί μου θα βρίσκεται και ο Παναγιώτης Τριανταφυλλίδης, όπου θα παρουσιάσει

και ο ίδιος το βιβλίο του "Θητεία στον Έρωτα".

Εάν ενδιαφέρεστε να μας δείτε από κοντά, θα το χαρούμε πολύ!!!

Η Βόρειος Ελλάδα συναντά τη Νότιο σε ένα επιττυχημένο (ελπίζω...) απόγευμα...

Μνημόσυνο...

Σήμερα ήθελα να γράψω για την παρουσίαση που πρόκειται να γίνει στην Πάτρα, την προσεχή Δευτέρα.
Ήμουν όλη μέρα στη δουλειά (Ναι, δεν απεργούσα. Έχω μια μικρομεσαία επιχείρηση, κι όπως όλοι οι μικρομεσαίοι επιχειρηματίες δεν απεργούμε. Εάν πούμε στους πελάτες μας ότι κλείνουμε λόγω απεργίας, δεν πρόκειται να ξαναπατήσουν και να δούμε πως θα ζήσουμε μετά.) Όταν γύρισα από τη δουλειά, έμαθα από τα κανάλια το τι συνέβη στην Αθήνα.
Τέσσερις άνθρωποι χάθηκαν (η κοπέλα ήταν έγκυος), επειδή είχαν πάει στη δουλειά τους. Επειδή δεν μπορούσαν να κάνουν αλλιώς. Επειδή έπρεπε να "ταίσουν" την οικογένεια τους. Στο όνομα του πολέμου ενάντια στο κεφάλαιο και στους καπιταλιστές. Καίγοντας το κτίριο της τράπεζας και τους υπαλλήλους της, ορισμένοι πίστεψαν ότι έκαψαν και το ίδιο το κεφάλαιο ή τους ίδιους τους τραπεζίτες.
Εννοείται ότι δεν είμαι υπέρ των περικοπών. Εννοείται ότι δεν είμαι υπέρ της ατιμωρησίας των πολιτικών. Εννοείται όμως ότι δεν είμαι και υπέρ της τυφλής βίας.
Τι θα μπορούσα να πω για τις ψυχές που χάθηκαν άδικα; Τι θα μπορούσα να πω στους ανθρώπους που έχουν αφήσει πίσω τους; Τα λόγια δεν μπορούν να ελαφρύνουν τη βαριά ατμόσφαιρα. Τα λόγια δεν βγαίνουν, μόνο τα δάκρυα κυλάνε για τους αδικοχαμένους, κι ας μην είχαν συναντηθεί ποτέ οι δρόμοι μας. Θα μπορούσαν να είναι τ'αδέλφια μου, τα παιδιά μου, οι φίλοι μου...
Καλό ταξίδι αδέλφια!!!

Και του χρόνου!!!

Η 7η Διεθνής Έκθεση στη Θεσσαλονίκη πέρασε στην ιστορία!!!
Για μια ακόμη φορά αποδείχτηκε ένα συναρπαστικό τετραήμερο. Πολλά βιβλία, συναντήσεις με φίλους και αναγνώστες, ενδιαφέρουσες συζητήσεις με ανθρώπους που κινούνται στο χώρο του βιβλίου: εκδότες, συγγραφείς, μεταφραστές, ανθρώπους που ασχολούνται με την πιο «άχαρη» δουλειά του χώρου: πωλητές, υπεύθυνους marketing, δημοσίων σχέσεων κλπ. κλπ. Όλοι τους ενδιαφέροντες και υπέροχοι!
Οι εκδηλώσεις πολλές, αδύνατον να τις παρακολουθήσεις όλες.
Υπενθυμίζω τις ενδιαφέρουσες εκδηλώσεις που διοργάνωσε ο «Ψυχογιός».
Η πρώτη επίσημη παρουσίαση του νέου βιβλίου της Σόφης Θεοδωρίδου «Η νύφη φορούσε μαύρα», βιβλίο που αν και δεν το διάβασα ακόμα, είμαι σίγουρη ότι έχει να δώσει πολλά στον αναγνώστη.
Η παρουσίαση του νέου βιβλίου της Μαρίας Τζιρίτα «Αν δεν υπήρχε αύριο», μήνυμα αισιοδοξίας και υπενθύμιση να μην αφήνουμε τίποτα για αύριο.
Η παρουσίαση του νέου βιβλίου της Πέννυς Παπαδάκη «Παιχνίδια Ζωής», που η συγγραφέας έκανε το απροσδόκητο και μας διάβασε το τέλος του βιβλίου, όμως στην πραγματικότητα τίποτα δεν μας αποκάλυψε, ίσα – ίσα μας προκάλεσε να το διαβάσουμε άμεσα.
Επειδή όμως οι αναγνώστες χτίζονται σιγά – σιγά, οι συγγραφείς των παιδικών βιβλίων διοργάνωσαν επίσης μοναδικά happenings που ενθουσίασαν τα πιτσιρίκια, μέσα στα οποία συγκαταλέγονταν και η Βίκη, η κόρη μου, μαζί με την «κολλητή» της, τη Δανάη.
Ο γνωστός μας «Παραμυθάς», που μεγάλωσε γενιές και γενιές παιδιών, ίδιος κι απαράλλαχτος. Ο χρόνος εδώ μας έπαιξε περίεργα παιχνίδια.
Η Έλενα Αρτζανίδου, μαζί με μια ομάδα φοιτητριών από το Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο, δραματοποίησε δύο από τα τελευταία της παραμύθια: «Τα σιδεράκια της Φαρφιρώς» και «Ο φίλος μου ο Τζίμης». Τα παιδιά ξετρελλάθηκαν.
Επειδή όμως δεν είναι όλα ωραία στη ζωή, θέλω να επισημάνω κάτι που με πείραξε. Ο κόσμος που επισκέφτηκε την έκθεση ήταν σαφώς λιγότερος. Δεν ξέρω αν φταίει, ότι την Παρασκευή λόγω της γιορτής του Αγίου Γεωργίου η μισή Ελλάδα γιόρταζε, το Σάββατο η «πανέξυπνη» ιδέα του Δημάρχου Θεσσαλονίκης να κλείσει τις κεντρικές αρτηρίες της πόλης είχε παραλύσει το κέντρο, οι χιλιάδες φίλαθλοι του Άρη που είχαν κατέβει στην Αθήνα για να δουν τον τελικό κυπέλλου με τον Παναθηναϊκό ή η οικονομική κρίση ήταν μια πρόσθετη αιτία.
Ελπίζω του χρόνου, ο κόσμος που θα επισκεφτεί την 8η Διεθνή Έκθεση Βιβλίου να είναι περισσότερος και πολύ πιο αισιόδοξος!!!