"Γυναίκες της Χρονιάς 2009"

Δεν θέλω να φανώ υπερφίαλη, όμως το νέο ήταν ανέλπιστο και η χαρά μεγάλη.

Χάρη στο "Κόκκινο σημάδι" και τους ανθρώπους που αγάπησαν την Εύα Κασίς,

είμαι στις υποψήφιες για το βραβείο "Γυναίκες της Χρονιάς 2009", στην κατηγορία "Πρωτοεμφανιζόμενες", που διοργανώνει κάθε χρόνο το περιοδικό "Life and style".

Εάν κάποιος θέλει να συμμετάσχει στην ψηφοφορία, η διαδικασία είναι απλή.

Αγοράζετε το περιοδικό "Life and Style", συμπληρώνετε το δελτίο συμμετοχής και το στέλνετε μέχρι τις 15 Φεβρουαρίου στη διεύθυνση του περιοδικού. Τα έξοδα του ταχυδρομείου είναι προπληρωμένα.

Να σας υπενθυμίσω ότι και η αγαπημένη Λένα Μαντά είναι υποψήφια επίσης για τρίτη (3η) συνεχή χρονιά, αν δεν κάνω λάθος, στην κατηγορία "Συγγραφείς".

Μετακόμιση!!!

Δεν ξέρω αν σας έχει τύχει ποτέ το λαχείο που λέγεται μετακόμιση… Προσωπικά, δεν μου είχε τύχει ποτέ… Κι όταν άκουγα φίλους και γνωστούς που γκρίνιαζαν και παραπονιόντουσαν για το βουνό που τους περίμενε μπροστά τους, από τη μια μεριά τους κοιτούσα με συγκατάβαση και από την άλλη μακάριζα την τύχη τους… Μετακόμιση, αλλαγή, αφήνουμε πίσω τα παλιά…
Να όμως που έπεσε το «λαχείο» και σε μένα… Λίγες μέρες πριν τα Χριστούγεννα. Όχι ότι δεν το ήθελα… Να μη λέμε και ψέματα μεταξύ μας. Επιτέλους!!! Είχαμε βρει το σπίτι που ψάχναμε τόσον καιρό: κοντά στη δουλειά (bye bye μποτιλιάρισμα), με ένα επιπλέον δωμάτιο για εργαστήριο (τώρα το σαλόνι δεν θα φιλοξενεί καμβάδες και σωληνάρια) κι ένα ευπρεπές μπαλκόνι (χωράει τουλάχιστον ένα τραπέζι με 4 καρέκλες για τον καλοκαιρινό καφέ).
Έλα όμως που λογαριάζαμε χωρίς τον ξενοδόχο: στην προκειμένη περίπτωση ο ξενοδόχος ακούει στο όνομα «μαστόρια». Σκηνές απείρου κάλλους διαδραματίζονταν κάθε μέρα στο υπό ανακαίνιση σπίτι: ο μάστορας που έβαζε τα πλακάκια αρνούνταν να τα κολλήσει γιατί δεν του άρεσε το σχέδιο, ο κουφωματάς μας έφερε τις πόρτες σε άλλο χρώμα γιατί αυτό που του ζητήσαμε του είχε φανεί λίγο έντονο, ο ηλεκτρολόγος μετά από δυο μήνες έχει αφήσει ακόμα ανοιχτό τον κεντρικό πίνακα…
Ώσπου ήρθε η πολυπόθητη ώρα της μετακόμισης!!! Και εμφανίζεται ένας μόνο άνθρωπος γιατί θεώρησε ότι θα κατεβάζαμε εμείς τα πράγματα, αφού δεν ήταν και τόσα πολλά!!! Ευτυχώς που υπάρχει η οικογενειακή αλληλεγγύη και βοήθησαν όλοι ν’ανέβουν κούτες και κουτάκια στον πέμπτο όροφο.
Μετακομίσαμε… Τώρα το αν βολευτήκαμε, αυτό είναι μια άλλη ιστορία. Ακόμα ψάχνουμε που έχουμε βάλει το βαζάκι με τον καφέ, σε ποιο μέρος της ντουλάπας είναι τα κασκόλ και σε ποιο ράφι τοποθέτησα το τελευταίο βιβλίο που διάβαζα…
Η αλήθεια είναι ότι ακόμα αυτή τη στιγμή, θεωρώ ότι βρίσκομαι στο σπίτι κάποιου άλλου… Πού θα πάει θα το συνηθίσω και θα το αγαπήσω… Είναι το καινούριο μας το σπίτι. Μόνο σας παρακαλώ, ας μη μου ευχηθεί κανείς άλλη φορά «καλή μετακόμιση». Τώρα είμαι παθούσα και γνωρίζουσα…

Καλή χρονιά!!!

Υπάρχουν κάποιες στιγμές στη ζωή σου, που δεν έχεις καμιά διάθεση για επικοινωνία. Θέλεις να κλειστείς για λίγο στον εαυτό σου, να κάνεις τον απολογισμό σου, να χαράξεις την πορεία σου στο μέλλον. Μια τέτοια "περίεργη" φάση, πέρασα το Δεκέμβριο.
Η επικοινωνία μου με τους συνανθρώπους μου, στα τελείως απαραίτητα. Απείχα συνειδητά από το Internet κι από το blog.
Και τώρα, με το τέλος της χρονιάς, τελειώνει και αυτή η περίεργη απομόνωση.
Το 2010, πρώτα ο Θεός, θα τα ξαναλέμε από κοντά: τα χαρούμενα και τα δυσάρεστα μας.
Γιατί η επαφή με φίλους κάνει τη χαρά μεγαλύτερη και τη θλίψη μικρότερη.
Με τις μεγαλύτερες ευχές μου για ένα ευτυχισμένο 2010 σε όλους τους τομείς!!!

20 χρόνια μετά...

Πριν από 20 χρόνια, εάν με ρωτούσε κάποιος πως θα μου φαινόταν η συνάντηση με τους υπόλοιπους συμφοιτητές μου μετά από 20 χρόνια, θα γελούσα. Το μέλλον τότε φάνταζε τόσο μακρινό και τα 20 χρόνια μεγάλο χρονικό διάστημα… Εμείς στη θέση των γονέων μας… Ούτε στη σφαίρα της φαντασίας μου. Εμείς δεν θα γινόμασταν ποτέ έτσι… Έβλεπα τις συναντήσεις των γονέων μου με παλιούς συμμαθητές τους σαν ένα γεγονός εξωτικό… Πώς να πιστέψεις ότι κι εκείνοι είχαν υπάρξει νέοι;;;
Δυστυχώς ή ευτυχώς, τα νιάτα έχουν το θράσος και την αφέλεια να πιστεύουν ότι δεν θα μεγαλώσουν ποτέ. Ο χρόνος όμως είναι αμείλικτος και ύπουλος. Στην αρχή, πιστεύεις ότι μένει σταθερός – ακλόνητος, στη συνέχεια κυλάει αργά – αργά, μέχρι τη στιγμή που τρέχει γρήγορα σαν ορμητικός χείμαρρος και τίποτα δεν είναι ικανό να τον σταματήσει.
20 χρόνια μετά από την πρώτη ηρωική είσοδο μας στη Γαλλική Φιλολογία του Αριστοτελείου της Θεσσαλονίκης, βρεθήκαμε όλοι οι παλιοί συμφοιτητές. Όλοι; Όχι φυσικά όλοι, αλλά αρκετοί για να θυμηθούμε τα παλιά, να χαθούμε στις αναμνήσεις, να δούμε τι έχει κάνει ο καθένας μας όλα αυτά τα χρόνια που είχαμε χαθεί.
Όλοι με κάποια κιλά παραπάνω, με τις πρώτες ανεπαίσθητες ρυτίδες γύρω από τα μάτια μας και αρκετοί με γκρίζες τρίχες (που οι γυναίκες τις κρύβουμε επιμελώς πίσω από τα βαμμένα μας μαλλιά).
Ορισμένους ο χρόνος δεν τους άγγιξε, το ξέγνοιαστο γέλιο της νιότης και η ανεμελιά συνεχίζει να είναι το ίδιον του χαρακτήρα τους. Άλλοι σοβάρεψαν, το περισπούδαστο ύφος δείχνει ότι άλλαξαν, ότι εισχώρησαν στο χώρο των μεγάλων.
Ήταν μια ωραία συγκέντρωση, γεμάτη αναμνήσεις, χαρά που μετά από τόσον καιρό συνάντησες άτομα που περνούσες όλη τη μέρα μαζί τους, υποσχέσεις ότι δεν θα ξαναχαθείς (που τις περισσότερες φορές κανείς δεν τις τηρεί), μια γλυκόπικρη γεύση για τα χρόνια της ανεμελιάς που χάθηκαν ανεπιστρεπτί…
Όταν ο γιος μου, όντας στα 21, άκουσε ότι θα βρεθούμε με τους παλιούς συμφοιτητές χαμογέλασε συγκαταβατικά.
Είπαμε τα νιάτα είναι θρασύτατα και γι’αυτό υπέροχα!!!

Πώς έχουμε κάνει τη ζωή μας έτσι;;;

Αναρωτιόμουν σήμερα το πρωί πως έχουμε καταφέρει να κάνουμε τη ζωή μας έτσι. Να τρέχουμε συνέχεια, να βρισκόμαστε κάθε στιγμή "στην τσίτα" και να μην έχουμε σχεδόν ποτέ χρόνο για τον εαυτό μας. Γιατί τελικά αυτό που μας λείπει ίσως περισσότερο αυτή τη στιγμή είναι ο ελεύθερος χρόνος. Εκείνος ο χρόνος που δεν είσαι υποχρεωμένος να ασχοληθείς με κάτι, ούτε καν με το αγαπημένο σου χόμπι. Η πολυτέλεια του να μην κάνεις τίποτα. Η ευχαρίστηση του να κάθεσαι και να ρεμβάζεις, να αφήνεις την σκέψη σου ελεύθερη να ταξιδεύει μακριά απ'όλους και απ'όλα. Να βρεις το χρόνο ν'ανακαλύψεις τον αληθινό σου εαυτό. Και κάνοντας όλες αυτές τις σκέψεις, "έπεσα" πάνω στο σημερινό άρθρο του Νίκου Αλιάγα στο "Πρώτο Θέμα" στο οποίο εκφράζει παρόμοιες ανησυχίες. Αντιγράφω ένα κομμάτι από το άρθρο του, με το οποίο συμφωνώ απόλυτα.
"Γιατί οι προηγούμενες γενιές που δεν είχαν κανένα από τα αγαθά που απολαμβάνουμε εμείς ζούσαν με ψωμί κι ελιά και δεν γνώριζαν τη λέξη στρες; Ίσως επειδή δεν ελίσσονταν πάνω σε κίβδηλα δεδομένα. Η αναθεώρηση της στιγμής σε αποδεσμεύει από το παρελθόν και δεν σε σκλαβώνει στο μέλλον, αυτή είναι η όλη ιστορία. Πριν από τη μάχη, ο Μέγας Αλέξανδρος, απευθυνόμενος στους άνδρες του, δεν τους έκρυβε την πιθανότητα του θανάτου, αλλά τους ξεκαθάριζε ότι όποια και να είναι η έκβαση της μάχης η λέξη "φόβος" δεν υφίστατο. Ο φόβος καταστρέφει τα ορατά γιατί ακριβώς γεννιέται μέσα στα αόρατα του ανθρώπινου νου. Όλα συμβαίνουν στο μυαλό μας. Από την πρώτη μέρα που εμφανίστηκε το ανθρώπινο ον. Φόβος του τέλους ή φόβος του θανάτου; Τι σημασία έχει να στρεσάρεται κανείς όταν παραδέχεται ότα πάντα ρει και ότι για όλα υπάρχει ένα τέλος, αλλά και μια νέα αρχή;..."
Μια νέα αρχή λοιπόν για όλους μας... Καλή εβδομάδα!!!

38o Φεστιβάλ Βιβλίου στο Ζάππειο

Κάλλιο αργά παρά ποτέ!!!

Άργησα λίγο, αλλά δεν λησμόνησα.

Να που κατέβηκα στην Αθήνα και γνώρισα από κοντά, φίλους που μέχρι τώρα γνωριζόμασταν μόνο μέσα από τον κυβερνοχώρο: τη Μαριάνθη, τη Σμαραγδή, την Αλεξάνδρα και πολλούς άλλους ακόμα...

Την Παρασκευή ο κόσμος στο Φεστιβάλ ήταν λιγοστός αλλά πολύ ζεστός, το Σάββατο παρέα με τη Λένα Μαντά συζητήσαμε με φίλους αναγνώστες, υπογράψαμε βιβλία, περάσαμε υπέροχα...

Η Πασχαλία Τραυλού πέρασε από την Έκθεση και τα είπαμε από κοντά...

Επισκέφτηκα την Τέσσυ Μπάιλα στις "Εκδόσεις Ελλληνική Πρωτοβουλία" και δεν έχασα την ευκαιρία να πάρω το πρώτο της βιβλίο "Το πορτρέτο της σιωπής".

Δυο γεμάτες μέρες που θα θυμάμαι για πολύ καιρό ακόμα...

Σας περιμένω στην Έκθεση Βιβλίου στο Ζάππειο

Κατεβαίνω Αθήνα!!!
Καλώς εχόντων των πραγμάτων, την Παρασκευή 18/9 και το Σάββατο 19/9 θα βρίσκομαι στην Έκθεση Βιβλίου στο Ζάππειο, στο περίπτερο των εκδόσεων "Ψυχογιός" (80-81) από τις επτά το απόγευμα έως τις εννιά το βράδυ.
Όσοι πιστοί προσέλθετε να γνωριστούμε και να τα πούμε από κοντά...