Τρίτη, 23 Νοεμβρίου 2010

Δεν θέλω να τα βλέπω όλα μαύρα!!!

Ξύπνησα το πρωί, μες στην καλή χαρά να πάω στη δουλειά. Καθότι σήμερα Τρίτη, η διάθεσή μου ήταν αρκετά ανεβασμένη, σε αντίθεση με τις Δευτέρες που κατά ένα περίεργο τρόπο ξυπνάω πάντα με το στομάχι σφιγμένο κι έτοιμη να γκρινιάξω για τους πάντες και τα πάντα.
Όσο λοιπόν ετοιμάζομαι και τακτοποιώ λιγάκι το σπίτι, έχω αφήσει ανοιχτή την τηλεόραση να «παίζει», να μαθαίνω τι γίνεται στον έξω κόσμο. Στην οθόνη βρίσκεται ο Αυτιάς (δεν τον βλέπω γιατί βρίσκομαι στο άλλο δωμάτιο, αλλά αναγνωρίζω τη φωνή του) και μιλάει κλασικά για την οικτρή οικονομική κατάστασή μας. Κόβονται τα επιδόματα, κόβονται οι συντάξεις, κλείνουν τα μαγαζιά, έρχονται οι «περαιώσεις», χιλιάδες απολύσεις κι ακόμα δεν έχουμε δει τα χειρότερα. Μας προειδοποιεί κι αυτός κι οι καλεσμένοι του ότι έρχονται ακόμα πιο μαύρες μέρες κι ακόμα πιο μαύρες νύχτες.
Η χαρούμενη διάθεσή μου έχει ως δια μαγείας εξαφανιστεί, το σφίξιμο στο στομάχι και το βάρος στο στήθος έχουν ως δια μαγείας εμφανιστεί και στο μυαλό μου έχουν σφηνωθεί όλες οι υποχρεώσεις που πρέπει να πληρώσω μέχρι το τέλος του μήνα. Όχι ότι τις είχα ξεχάσει ποτέ, αλλά τεχνηέντως τις είχα απωθήσει στο πίσω μέρος του μυαλού μου για να μη μαυρίζουν ακόμα περισσότερο την καθημερινότητά μου.
Δεν είμαι βίαιη, όμως τα πρωτόγονα ένστικτά μου κυριάρχησαν. Έκλεισα απότομα την τηλεόραση, άφησα την οργή μου να ξεσπάσει σε ένα άκρως υβριστικό λογύδριο (ευτυχώς όλοι έλειπαν από το σπίτι κι έτσι κανείς δεν έμαθε ότι γνωρίζω άπταιστα τη γλώσσα του λιμανιού) κι αρνήθηκα πεισματικά την προσπάθεια τους να με κάνουν καταθλιπτική.
Ναι το ξέρω ότι έχω ένα σωρό λογαριασμούς να πληρώσω. Ναι το ξέρω ότι οι δουλειές έχουν πέσει. Ναι το ξέρω ότι «βγάζω» λιγότερα απ’όσα έβγαζα μερικά χρόνια πριν. Ναι το ξέρω ότι η αυριανή ημέρα είναι γεμάτη ανασφάλεια.
Δεν θέλω όμως να μου το θυμίζετε κάθε μέρα, ούτε να με γεμίζετε με ακόμη περισσότερη ανασφάλεια και φόβο. Λέω ΟΧΙ στην τρομολαγνεία, λέω ΟΧΙ σε όλους αυτούς που μου δείχνουν μόνο τη μαύρη πλευρά της ζωής.
Δεν θέλω να χάσω την ελπίδα μου για το αύριο, δεν θέλω να ζω μέσα στο φόβο που μου καλλιεργούν, δεν θέλω να πιστεύω ότι ήρθε το τέλος του κόσμου.
Ναι, τα πράγματα είναι δύσκολα. Το ξέρω. Το αισθάνομαι. Δεν είμαι χαζή για να μην βλέπω και να μην ακούω. Θα το παλέψω όμως, όπως έκαναν πριν από μένα οι προηγούμενες γενιές σε ακόμα πιο δύσκολες εποχές. Τότε όμως δεν υπήρχε η τηλεόραση να τους κάνουν όλους να τρέμουν. (Άσχετο, αλλά τώρα μου ήρθε στο μυαλό. Θυμάστε πέρσι τέτοια εποχή, τι γινόταν με τη γρίπη των χοίρων. Λίγο ακόμα και όλοι θα αποδημούσαμε εις Κύριον. Πώς έγινε και τη γλιτώσαμε;;; Το τι παιδικό πάρτι ακυρώθηκε, δεν μπορείτε να φανταστείτε. Μέχρι και στην ορκωμοσία του γιου μου, μας είχαν απαγορεύσει ρητά να πάμε πάνω από δύο άτομα. Τέλος πάντων, κλείνω την παρένθεση).
Κλείνω λοιπόν την τηλεόραση και ανοίγω την πόρτα μου στις ξεχασμένες ανθρώπινες αξίες: στην καλή παρέα με φίλους, στη συντροφικότητα και στην αλληλεγγύη. Γιατί όσο και να θέλουν να μας πείσουν ότι καταστραφήκαμε, εμείς επιμένουμε να ζούμε και να ελπίζουμε!!!

20 σχόλια:

  1. Σε διάβασα Σοφία και είναι σα να διάβαζα τον εαυτό μου, τις σκέψεις που μέρες τώρα κάνω. Απαράδεκτη κατάσταση γενικά και πιο πολύ αυτός ο Αυτιάς με την κυρία που έχει δίπλα του και κάνουν την καρδιά μας περιβόλι κάθε πρωί. Έπαψα πια να τους βλέπω και να τους ακούω διότι είναι σα να μας λένε πλαγίως πάτε βάλτε μια θηλιά και βουτήξτε στο θερμαϊκό.( Χτες βράδυ ειδικά που κατέβηκα μια βόλτα να αναπνεύσω λίγο ιώδιο και περπατούσα στην παραλία είχε μια φουσκοθαλασσιά ο θερμαϊκός που δεν ξέρω πού θα ξέβραζε όποιον έκανε τη βουτιά). Απαράδεκτοι γενικώς δημοσιογραφίσκοι θα έλεγα.
    Πολλές φορές σκέφτομαι γιατί να έχουμε τέτοια εξάρτηση από τα χρήματα; Απ΄αυτά εξαρτάται η ευτυχία μας;Πιστεύω πως όχι. Ας μην είναι δέκα ας είναι πέντε. Πληρότητα και ζεστή καρδιά να έχουμε, ισορροπία εσωτερική και όλοι θα ζήσουμε. περάσανε άλλοι πιο δύσκολα χρόνια από μας κι όμως δεν είχαν βαριά καρδιά. Ας σταματήσω δω Σοφία μου , καλά έκανες και έγραψες αυτές τις ανθρώπινες σκέψεις. Σε χαιρετώ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Σοφία μου,με ανακούφισες...
    Δεν τους μπορώ τους μίζερους.
    Σου στέλνω φιλιά από τον Πειραιά κοιτώντας τη θάλασσα....

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Ξέχασα να σου πω, η Αγγελική μου έφερε Το κόκκινο σημάδι, αλλά θα το ξεκινήσω το Σ/Κύριακο.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Καλημέρα Σοφία

    με βρίσκεις απόλυτα σύμφωνη και χαίρομαι που διαβάζω αυτή την ανάρτηση! Δεν μπορείς να φανταστείς πόσο!
    Δεν θα τους αφήσουμε να μας ρίξουν τις άμυνες με την τρομολαγνεία. Ναι, στην αλήθεια όχι στον φόβο. Θα προχωρήσουμε με πίστη και με την αγάπη στην καρδιά μας, και όλα θα πάνε καλά.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Καλησπέρα!!! πόσο δίκιο έχεις... ούτε εγώ τους μπορώ...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Μαριάνθη μου, καιρό τώρα ήθελα να τα βγάλω από μέσα μου, αλλά σήμερα δεν άντεξα. Έπρεπε να τα "βγάλω" από μέσα μου γιατί θα έσκαγα...
    Τουλάχιστον μια βόλτα στο Θερμαϊκό είναι μια ευχάριστη εναλλακτική λύση, ιδίως αυτές τις μέρες που ο καιρός είναι υπέροχος!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Γιαγιά Αντιγόνη, εδώ και καιρό σε διαβάζω ανελλιπώς και τα γραπτά σου μ'έχουν συγκονίσει. Είναι τόσο άμεσα και γεμάτα ευαισθησία...
    Ελπίζω "το Κόκκινο Σημάδι" να σε ταξιδέψει ευχάριστα στο χώρο και στο χρόνο...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. Lily καλησπέρα!!! Όσο περισσότεροι, τόσο μεγαλύτερη δύναμη. Θέλουμε να ζήσουμε και θα ζήσουμε!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  9. Συγχαρητήρια από καρδιάς για την εξαιρετική αυτή προσπάθεια, η οποία φαίνεται από το ωραίο αποτέλεσμα. Θα το ζητήσω το βιβλίο σου να το διαβάσω. Η Θεσσαλονίκη είναι η αγαπημένη μου πόλη. Αφού σ' αρέσουν τα ταξίδια πέρνα και από το ταξιδιωτικό μου μπλογκ για μια... φιλοφρονητική ξενάγιση! Ευχές και χαιρετισμούς από Λευκωσία.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  10. Σοφία μου καλό σου βράδυ η Γιάννα είμαι!! Μου άρεσε πολύ αυτό που διάβασα, σε γεμίζει θάρρος, ίσως όλες αυτές οι σκέψεις να περνούν από το μυαλό του καθενός αλλά λίγοι τολμούν να τις πουν ή ακόμα και να τις γράψουν σ΄ένα κομμάτι χαρτί. Χρειάζεται δύναμη ψυχής, υπομονή και κουράγιο....

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  11. Φοίβο, σ'ευχααριστώ από για το "πέρασμα" σου.
    Εννοείται ότι θα περάσω από το blog σου!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  12. Γιάννα μου, δεν άντεχα άλλο. Έχουν βαλθεί να μας κάνουν όλους καταθλιπτικούς!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  13. Δεν είναι μόνο η καλλιεργούμενη απαισιοδοξία, αλλά και αυτός ο λαϊκισμός που μεταχειρίζονται ώστε τελικά μόνο να εξανδραποδιστείς μένει... Και μετά σου λένε για δημοσιογραφία...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  14. Η χαρά μου όταν έφυγα από την Ελλάδα ήταν ότι θα απομακρυνθώ από το μίζερο κλίμα! Λάθος μου! Και εδώ ακούω ελληνική τηλεόραση, και εδώ μαθαίνω τα νεα! Και όμως - σε πείσμα των δημοσιογράφων κυρίως - εγώ θέλω να πιστευω (ουτοπικά;;;) ότι θα ξεπεράσουμε αυτήν την κατάσταση!!! ΕΧΩ ΤΗΝ ΑΝΑΓΚΗ ΝΑ ΤΟ ΠΙΣΤΕΥΩ!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  15. Μαρίνα μου, εάν χάσουμε την ελπίδα μας, η κατάθλιψη μας περιμένει με ανοιχτές αγκάλες!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  16. Χαίρομαι Σοφία που υπάρχουν άνθρωποι που βλέπουν τα πράγματα σαν εσένα ακόμα. Έχουμε ανάγκη την ελπίδα και όλοι κάνουν ότι μπορούν να μας μαυρίσουν την ψυχή. Μπορούμε να ζήσουμε και κάτω από αυτές τις συνθήκες αρκεί να μην απελπιστούμε
    Φιλιά

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  17. Μπράβο βρε "αλάνι", πες μου και μένα μερικά "λιμανίσια" για να τα έχω πρόχειρα να τους τα ρίξω.
    Την έχω κόψει ΤΕΛΕΙΩΣ την τηλεόραση!

    Φιλιά

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  18. Σοφία
    καλά Χριστούγεννα να περάσεις με την οικογένειά σου.
    Χρόνια σας πολλά και ευλογημένα.
    Όλες οι γιορτές να ναι καλές.

    ΑπάντησηΔιαγραφή